Het leek een normale marktdag te worden, op 13 oktober 1743. De Grote Markt te Haarlem was de ontmoetingsplaats van kopers en verkopers. De handel floreerde er, hetgeen de welvaart zeker ten goede kwam. Althans, zo was het voor de meeste marktkooplui. Niet voor iedereen waren rooskleurige tijden weggelegd. Twee vrouwen, iets wat in die tijd opmerkelijk te noemen was, hadden ieder hun eigen handeltje. De een, Neeltje, verkocht zelfgemaakte potten. Haar man was pottenbakker, en zijn waar werd door haar verkocht. In de stad was zij ook bekend als ‘de Pot’. De andere vrouw heette Hanneke. Zij was weduwe. Haar man was ze verloren toen hij zeven winters geleden door het ijs van het Spaarne was gezakt. Haar broer was handelsreiziger, en de waar die hij inkocht, ketels, verkocht zij op de markt. Haar bijnaam was ‘de Ketel’.
Martin
De laatste trein
Zwijgend staar ik naar de horizon, die zich oneindig uitstrekt boven het wateroppervlak. De branding spoelt rustig om mijn enkels. Terwijl de ondergaande zon langzaam lijkt weg te zakken in de zee, gaan mijn gedachten een jaar terug in de tijd. Ik kan nog steeds niet bevatten wat er is gebeurd. Een deel van mij verwacht dan ook dat je me ieder moment kan wekken uit deze nachtmerrie.
Maandenlang probeer ik al om de leegte die je hebt achtergelaten op te vullen. Je vertrek kwam plotseling, en afscheid nemen kon niet meer. En eigenlijk was dat ook niets voor jou. Het enige dat je achterliet was een brief, waarin je aangaf dat het niet meer ging, en dat het voor ons beiden beter was dat je vertrok. Volgens de brief nam je de laatste trein.
Terug naar Atlantis
Terwijl de zon hoog aan de hemel staat, beweegt een eenzame figuur zich langzaam voort door het rustige deinende water. Hoewel hij al een behoorlijke afstand heeft afgelegd sinds hij van het schip waarop hij meeliftte in het water sprong, voelt Eudipes de pijn in zijn spieren niet. Zijn doorzettingsvermogen en de vastberadenheid om zijn doel te bereiken zijn sterker dan de vermoeidheid die zich langzaam meester maakt van zijn lichaam. In de verte doemt het eindpunt van zijn reis al op. Aan de horizon worden steeds duidelijker de contouren zichtbaar van het vulkanische eiland Atlantis, zijn geboortegrond.
De muren om ons heen
Terwijl de wind speelt met de bladeren van de struiken staar ik naar de horizon, waar een glinstering een witte streep trekt door het ongebroken blauw van de hemel. Een vliegtuig, ter grootte van een balpen, met een mogelijk exotische bestemming, trekt voorbij. Achter me zingen een paar vogels, terwijl mijn T-shirt lichtjes wordt bewogen door de wind.
Eigenlijk is het best opmerkelijk. Als ik zo in de duinen zit lijkt alles zo vredig. Iedere anonieme, toevallige passant kan me zien zitten, en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Maar schijn bedriegt, al is het maar de vraag wie er meer bedrogen wordt: de voorbijganger of ik zelf. Gedachten schieten door mijn hoofd. Gedachten aan vroeger. Niet zozeer aan hoe het was, maar aan hoe het zou kunnen zijn en hoe ik zou willen dat het was. En hoewel ik diep van binnen weet dat dat soort gedachten een slechte gids zijn, kan ik ze niet stoppen.
Josephine
Een onbekende schim in het zich oneindig uitstrekkende boek des levens. Iets anders is Michael nooit geweest. Geen heldendaden, geen wilde uitspattingen, gewoon een doodnormale jongen zonder poespas. Nog nooit heeft hij eens geluk in de liefde gekend, en zijn grote liefde leek onbereikbaar voor hem. Hoe vaak heeft hij het wel niet geprobeerd, nou ja, geprobeerd, het was meer proberen te proberen haar aan te spreken, maar twee minuten later stond hij alleen en had hij de grootste onzin uitgekraamd. Zoals die ene keer dat hij midden in de gang van de school prompt voor haar ging staan en haar aansprak. “Kan ik je iets vragen ?” Met een giechelend gezicht zei ze dat ze er geen problemen mee had, en hij ging verder. “Uhm, uh, hebben ze die schoenen ook in mijn maat ?” Haar giechelende gezicht trok strak, en hoofdschuddend was ze weggelopen, hem vertwijfeld achterlatend. Wat moest hij met pumps ?
Luchtkrotten
Zuchtend zit ze uit haar raam te staren, naar de kinderen die aan de overkant van de straat in de speeltuin bezig zijn plezier te maken. Ze weet dat ze met haar 16 jaar veel te oud is om daar nog te komen, maar toch verlangt ze ernaar. Altijd hebben haar ouders haar bij andere kinderen vandaan gehouden. ‘Het is voor je eigen bestwil, Julia.’ Altijd werd er hetzelfde gezegd, ‘Voor je eigen bestwil’. Ze kan niet geloven dat ze altijd haar ouders had gehad die haar de wet voorschreven, die bepaalden wat zij wilde, en ja, eigenlijk doen ze dat nog steeds. Het was allemaal begonnen toen ze geboren werd. Haar vader heeft door zijn afkomst veel geld, en ja, die speeltuin aan de overkant van de straat is waarschijnlijk ook wel van hem, net als de school. ‘Ik wil dat je onderwijs krijgt van goed gekwalificeerde docenten, Julia.’ Ja, en als de huidige docenten en leerlingen je niet geschikt lijken koop je gewoon de hele boel op, je gooit alles en iedereen eruit, en huurt het personeel dat jou geschikt lijkt. Zelfs de leerlingen waren verwijderd door haar vader en vervangen door leergierige stuudjes die slechts oog hadden voor het gehele oeuvre van Einstein, en waarschijnlijk ooit in het huwelijk zouden treden met de evolutieleer van Darwin. Hun kinderen zouden dan namen als ‘Sokrates’, of ‘Marx’ krijgen, terwijl een ‘Jan’, of een ‘Piet’ veel te ordinair gevonden wordt.