Martin van Dam

Zolderraam

10 december 2005 door Martin

Wakker in het duister, Lig ik in bed en luister. Het tikken op de ruit, Een ritmisch en vertrouwd geluid. Wekt het verlangen naar dromen, Gelukkig hoef ik mijn bed nog niet uit te komen. Open gordijnen, Wolken die op de wind voorbij deinen. Aan de hemel geen maan, geen licht, Duister bepaalt het uitzicht. … Lees meer

De zwarte kant van december

3 december 2005 door Martin

De nachten worden langer, Mijn hart klopt steeds banger. De dagen worden kouder, Het gevoel wordt met de jaren vertrouwder. Eenzaamheid bederft alle pret, Door de leegte naast me in bed. December heeft haar meegenomen, En zij kan alleen nog bestaan in mijn dromen. De rotmaand is weer aangebroken, En als het vuurwerk wordt afgestoken, … Lees meer

Verkeerslicht

3 augustus 2005 door Martin

Er was eens een boerin uit Drachten, Die stond voor het verkeerslicht te wachten, Het licht sprong op groen, En toen zij niets leek te doen, Hoorde zij getoeter van achter. Zij bleef stilstaan die trien, En het werd oranje bovendien, En ze gaf pas weer gas, Toen het licht alweer rood was, Want die … Lees meer

Het duister van de nacht

1 juni 2005 door Martin

Het park is verlaten als Carlo in het holst van de nacht op het bankje aan de oever van de rivier zit. Aan de overkant ziet hij de lichten van straatlantaarns op de dijk en hij neemt daar de koplampen waar van auto’s die niet rijden. In het vage licht kan hij met moeite enkele gestaltes, die ogenschijnlijk onrustig heen en weer lopen, van het duister onderscheiden. De stemmen die door de wind worden meegevoerd, geven Carlo de indruk dat er een zekere paniek heerst onder de mensen op de dijk. Hoewel het hem zeker benieuwt waarom de mensen zo nerveus lijken te zijn, kan hij er niet te lang bij stilstaan. Hij heeft al teveel aan zijn hoofd.

Lees meer

Erythrofobia

1 mei 2005 door Martin

Ik weet nog hoe Julia de eerste keer mijn kamer betrad. Ze droeg een lichtgroene broek en een fleurig shirt. Haar haar hing in een paardenstaart over haar rug. Eigenlijk was ze nog een kind met haar elf levensjaren. Maar ze straalde niet de vrolijkheid en onbezorgdheid van een kind uit. Ze had een angstige, droevige blik in haar blauwe ogen en haar gezichtsuitdrukking was serieuzer dan je van iemand van haar leeftijd mag verwachten. Toch verbaasde de aanblik van dit jonge meisje mij niet.

Haar medisch dossier was de laatste maanden behoorlijk gegroeid. Verschillende artsen hadden haar grondig onderzocht, maar konden geen oorzaak vaststellen voor haar gedrag. Het moest wel in haar hoofd zitten, zo oordeelden ze, dus gaven ze haar vader het advies dat ze misschien eens met iemand moest gaan praten. En dus kwam ze bij mij terecht.

Lees meer

Het gedonder met Ella

1 april 2005 door Martin

Toen ze uit haar raam naar de schemering keek, zag ze de bui al hangen. Letterlijk in dit geval, want nog geen half uur nadat het duister ook haar huis volledig had opgeslokt, barstte het los. Wat ze het ergste vreesde werd bewaarheid. Lichtflitsen sneden als messen door de duisternis, en ook het gedonder liet niet lang op zich wachten.

Ella vond het maar niks, onweer, en al helemaal niet nu ze alleen thuis was. Diep weggedoken in een hoekje van de bank, een kussen stevig tegen haar borst geklemd, probeerde ze haar gedachten te verzetten en de ellende buiten te vergeten. Stilletjes wenste ze dat er iemand bij haar was om haar op haar gemak te stellen. Hoe meer ze hoopte dat er iemand was, hoe nadrukkelijker ze de leegte om zich heen voelde.

Lees meer