Samen lopen we langs het water. Niet arm in arm, daarvoor bewaar je teveel afstand van me. Maar ondanks dat weet ik dat je van me houdt. En ik van jou. Er gaat geen moment voorbij dat ik niet aan je denk. Overal ben je in gedachten bij me, en in mijn dromen neem je altijd een speciale plek in. Het beeld van je mooie ogen, en je lieflijke glimlach staat op mijn netvlies gebrand. Een gelukzalig gevoel vult mijn hart als ik aan je denk. Je zegt het nooit, maar ik weet bijna zeker dat die gevoelens wederzijds zijn. Niemand kent me immers zoals jij me kent, volgens mij weet jij net zoveel over mij als ik zelf. Maar dat is ook niet moeilijk, ik deel al mijn geheimen met je. Maar het is ook zo moeilijk om jou er niet in te laten delen.
De haard
Het doet me goed, Om naar de haard te staren. De rode gloed, Vlammen die niets sparen. Een weemoed vervult mijn aderen, Kon alles maar zijn als toen. Communiceren met papieren bladeren, In plaats van alles via e-mail doen. Het vuur verslindt de woorden, De vellen worden zwart. Brieven die mij niet meer bekoorden, Die … Lees meer
Door de maag
Met deze inzending voor de Liefdesverhalenwedstrijd van FOK!, de NCRV en SP!TS, kreeg ik een eervolle vermelding van de jury.
Zuchtend keek Janine naar Tom, die tegenover haar aan de tafel zat. Tweeëndertig jaar was ze, en de biologische klok tikte door. De ware had ze echter nog niet gevonden, al deed ze zo haar best om hem te vinden. Tom had ze via internet leren kennen. Ze had zich ingeschreven op een datingsite, en alles klopte gewoon. Ze hadden dezelfde interesses, hetzelfde geboortejaar en hij zag er ook nog eens goed uit op de foto in zijn profiel. Na wekenlang berichtjes gestuurd te hebben, had ze de moed bij elkaar geraapt om hem bij haar thuis uit te nodigen. Ze had alles tot in de puntjes geregeld om er een onvergetelijke avond van te maken. En toen ze naar Tom keek, besefte ze dat ze deze avond zeker nooit zou vergeten.
Muze van papier
De deadline komt nu echt in zicht, Maar mijn vingers die doen niet hun plicht. Zij typen echt geen zinnig woord, Ja hiervan word ik echt gestoord. Papier, kan ik daar dan echt niks mee? Desnoods iets over papier maché. Maar nee, de verhaallijn die blijft broos, En ik blijf inspiratieloos. In wanhoop werp ik … Lees meer
Jeugdtrauma
Met tegenzin stap ik door het toegangspoortje. Simon, mijn zoontje, trekt enthousiast aan de mouw van mijn jas. ‘Papa, papa! Kijk!’ Hij wijst alle kanten op. Hij is onder de indruk van alles wat hij ziet. Ik zelf huiver bij de gedachte dat ik terug ben in een omgeving waar ik jaren geleden de meest angstige momenten van mijn leven heb meegemaakt. En het ergste is dat mijn vijand van toen hier ongetwijfeld nog steeds aanwezig is.
´Tom, je bent toch niet nog steeds bang he!´ Lia kijkt me hoofdschuddend aan. Voordat ik antwoordt kijk ik naar Simon, die nieuwsgierig terug kijkt. Als mijn antwoord uitblijft, neemt het vijf jaar oude ventje het woord. ´Papa is niet bang. Hij jaagt monsters onder mijn bed weg voor mij. He, papa?’ Simon kijkt me knikkend aan, alsof hij op mijn bevestiging wacht. ‘Natuurlijk jochie. Geen monster die nog bij jou in de buurt durft te komen.’
Lokroep voor mijn muze
O muze Kom toch tot mij Dring binnen in mijn dromen En laat inspiratie vrij Toon mijn fantasie beelden Van wat gebeuren kan Zodat ik daarover Grootse woorden schrijven kan