Wie haar verteld zou hebben dat Ellen ooit nog iets van haar vader zou horen, zou ze voor gek hebben verklaard. En toch keek ze, vierenzeventig jaren oud, naar haar naam die onder die van haar zus door de hand van haar vader in de bodem van de pan was gekrast.
De zee neemt en geeft
De golven rollen rond mijn voeten Mijn vinger schrijft in het zand Ik fluister een gebed voor de zee Een woord geschreven Mijn gevoel in het zand gevat Geef me de kracht om te veranderen En neem mijn onzekerheid mee