Eerste onderzoek heeft uitgewezen dat de treindienstleiding van station Waldbrunn te vroeg het wissel heeft omgezet.

Bij de ontsporing is niemand gewond geraakt en de schade aan materieel en infra viel mee. Wel heeft het treinverkeer circa 5 minuten hinder ondervonden van de ontsporing. De auteur van dit artikel moest namelijk eerst onderstaande foto’s maken, alvorens hij de trein weer op het juiste spoor tilde, en de historische trein zijn reis kon vervolgen.

Het was een oud pand, met bakstenen waarvan de oorspronkelijke kleur door de tand des tijds was bedekt met een donkere laag vuil. De oude karakteristieke ramen sierden nog steeds de vensters van de bovenwoning. Het waren grote ramen, die door witte latjes werden onderverdeeld in een twaalftal kleinere, rechthoekige vensters. Het waren de ramen die mijn herinnering nog kende van zo’n 12 jaar geleden.

Achter een van de vensters nam ik een jonge vrouw waar, die, zo scheen het mij toe, het jasje met krijtstreep schikte van een man van hooguit een jaar of 35. Ik voelde me ongemakkelijk toen ik daar zo naar binnen gluurde, en keek om me heen. Nu pas viel me, vanaf de overkant van de straat, op waar het plein waar we onze fietsen parkeerden toe behoorde. Een kerk, waarvan de toren niet veel hoger was dan de omringende bebouwing, vulde mijn blikveld. Tussen de kerk en het oude stadspand lag een steeg, met aan de linkerkant de kerk en aan de andere kant een rij huizen die qua ouderdom weinig onderdeden voor het antiquariaat.

Ik keek de steeg in toen ik stemmen hoorde. Ik zag een fietsende man die een gesprek voerde met een kind, een kleutermeisje met bruine vlechtjes dat een verhaal vertelde waarvan ik in hun voorbijgaan niets meer opving dan dat het te maken had met de juf van het meisje. Zuchtend keek ik het tweetal op de fiets na. Even was ik die man op de fiets, jaren later. Maar het kinderzitje bleef leeg.

Een deur sloeg dicht. De man in het krijtstrepen pak verliet het pand. Hij zwaaide naar boven, waarvandaan de jonge vrouw hem een handkus toewierp. De man liep me aan de overkant van de straat voorbij, in de richting van het station, daar waar ik mijn wandeling begonnen was. Hij keek op zijn horloge, wierp nog een blik over zijn schouder, maar zoals zo vaak was ook hij iemand die mij niet zag staan. Dit in tegenstelling tot de vrouw, die achter het raam bleef staan en ik zag dat haar ogen op mij waren gericht. Ik probeerde zo nonchalant mogelijk op mijn horloge te kijken, en staarde vervolgens in de richting waar ik naartoe moest. Toen ik vluchtig omhoog keek, was ze bij het raam verdwenen.

Mijn gedachten dwaalden af naar toen ik een jaar of 16 was. De bovenwoning behoorde in die tijd nog toe aan mijnheer Wolfshuisen, mijn docent klassieke talen op de middelbare school. Het was de tijd waarin dingen voor mij later wel zouden komen, maar nu het later is, zou ik willen dat ze er toen al waren geweest.

Wat ik me vooral herinner van de bovenwoning, is de bibliotheek. Nou ja, het was meer een nis met rondom boekenkasten van vloer tot plafond. Op de planken stonden vele oude boeken, waaronder klassiekers van Cicero, Homerus, Herodotus, Aristoteles, Ovidius en vele anderen. De boekennis werd verlicht door een peertje aan het plafond. Als we daar waren, zonderde ik me altijd even af van mijn bierdrinkende en televisiekijkende klasgenoten, om de geur van de oude boeken op te snuiven. Die geur vulde me dan met een literaire honger, om dal die boeken zelf te gaan lezen.

Een andere opvallende verschijning in de woning was de marmeren badkuip met goudkleurige kranen. Het stond midden in de woonkamer. En eigenlijk paste dat opmerkelijke gegeven ook wel bij de heer Wolfshuisen. Vanuit dat bad had hij uitzicht op de veel te grote televisie, die dan weer te modern was voor mijn docent.

Ik keek op mijn horloge. Nog een kwartier voordat ik bij mijn afspraak moest zijn. Mijn blik dwaalde af naar de kerk, waar ik ons in gedachten weer zag staan. Vijftien leerlingen die hun fiets tegen de kerkmuur, de Amsterdammertjes, het bushokje en andere straatattributen parkeerden. We verzamelden bij de heer Wolfshuisen thuis, zoals we dat gewend waren te doen. Als we de trap bestormden, keek hij van boven toe. Om zijn mondhoeken rustte dan een tevreden glimlach. Ik heb me nooit aan de gedachte kunnen onttrekken dat die jaarlijkse etentjes met zijn leerlingen een hoogtepunt voor hem waren. Door een avond met ons door te brengen, ontvluchtte hij zijn eigen eeuwige eenzaamheid.

Mijn gevoel dat hij eenzaam was, zag ik een paar jaar geleden bevestigd door de advertentie tussen de familieberichten. Toen pas wist ik dat hij een broer had, die de buitenwereld in kennis stelde van het verlies. De datum van de advertentie lag Ongeveer zeven weken na de overlijdensdatum.

Ik huiverde bij de gedachte aan de waarschijnlijk eenzame laatste momenten van mijnheer Wolfshuisen. We sterven allemaal alleen, maar het zou zo prettig zijn als een dierbare ons kon bijstaan tot het laatste bewustzijn. Een nieuwe zucht verliet mijn keel. Ik keek nog een keer omhoog naar het huis dat ik kende. In gedachten zag ik mijnheer Wolfshuisen glimlachend naar me knikken vanachter het raam. Het was geen herinnering, althans geen oude. Ik keek toe hoe de heer Wolfshuisen veranderde. Hij werd jonger, hij werd langer. Hij werd mij. Zijn rouwadvertentie schoot weer voorbij in mijn gedachten. Zijn naam was weg. Mijn naam verscheen. Zijn lot was mijn lot. Eenzaamheid mijn bestemming.

Ik haalde diep adem en vocht tegen het wanhopige gevoel dat alles vast stond, dat mijn levensweg was gekozen en ik er niets meer aan kon veranderen. Toen niet, nu niet, nooit niet. Met mijn mouw veegde ik mijn ogen droog. Ik keek omhoog naar de zwarte wolken. Nog even en de wolken zouden met mij mee huilen over het verleden en hun tranen over mij uitstorten.

In de zwart-witte wereld uit mijn herinneringen zag ik mezelf weer lopen. Achter de groep van scholieren aan, naast Robert, de enige echte vriend die ik toen had. Robert droeg, zoals altijd, een zwarte broek met een ketting aan zijn broekzak en een zwart Nirvanashirt. Zwart was het leven, zei hij wel eens, waarop hij vervolgde met de woorden dat hij door deze kleding het leven eerde. Voor wat het waard was dan. Robert was een stil type dat moeilijk over zijn gevoelens sprak. Als je wilde weten wat hij dacht, kon je het beste delen in zijn muziek. Hij speelde gitaar en schreef zijn eigen songteksten. Zijn grote idool was Kurt Cobain en hij hoopte hem nog eens te kunnen evenaren in de muziek.

Het zwarte leven van Robert. Ik ben een van de weinigen die het kent, vermoed ik. Die avond dat we achter de rest van de klas aan liepen, gaf hij een deel van zichzelf prijs. Hij vertelde over zijn vader, die hij slechts kende van de foto’s die genomen waren voordat hij de stoptrein van Zwolle naar het hiernamaals nam. Robert had brieven van zijn vader gevonden. Brieven aan zijn moeder en aan zijn ouders. Brieven die vertelden wie hij was, wat hij voelde en wat hij dacht. Robert vertelde dat hij zijn vader aan een tafel kon zien zitten, terwijl hij de brieven schreef. Fluisterend, zodat de rest van de klas het niet zou horen, verhaalde hij over die ene terugkerende droom, waarin zijn vader hem omhelsde. Robert was een jaar of zes in die droom die hij niet als droom ervoer. Voor hem was het een herinnering.

De herinnering die nooit plaats had gevonden, werd vervolgd. Ongeveer twee maanden na het laatste uitje met de heer Wolfshuisen schoof Robert tijdens de les Latijn een briefje naar mijn tafel, waarop hij had geschreven: ‘Morgen neemt hij me mee.’ De glimlach van Robert toen ik hem vragend aankeek, zal ik nooit vergeten. Niet alleen omdat het de eerste keer was dat ik hem zag lachen, maar vooral omdat het de laatste keer was.

Nog steeds vraag ik me wel eens af of ik nog iets voor hem had kunnen doen, maar ik kom elke keer tot dezelfde conclusie. Op het moment dat Robert zijn laatste woorden op papier schreef, was er voor hem al geen weg terug meer. Zijn zus vond de songtekst, die Robert als afscheid had achtergelaten.

I hate this world
That brings so much pain
I can’t take it no more
It’s driving me insane

So I want to leave
This nasty world behind
Goodbye my friend
Peace is what I hope to find

Hoe wrang het ook klinkt, Robert had zijn grote droom laten uitkomen. Hij had zijn grote idool geëvenaard. En ik? Ik was mijn beste vriend kwijt, en het levensgeluk waar ik over droomde leek verder weg dan ooit. Robert en ik hadden beiden ons eigen pad en het was ons lot om allebei alleen verder te reizen. Robert heeft altijd geweten waar hij naartoe ging, maar ik wist het niet, en wachtte nog steeds tot het einde van die weg in zicht kwam.

De werkelijkheid haalde mijn herinneringen weer in, terwijl de eerste regendruppels naar beneden vielen. Met mijn mouw veegde ik nogmaals de vochtige herinneringen aan lang vervlogen tijden en verloren dromen uit mijn ooghoeken. Mijn horloge gaf me nog zes minuten om bij mijn afspraak te komen. Met stevige passen liep ik door. Het moment van de herinnering werd zelf verleden tijd.

De Maya’s hebben nooit gezegd hoe het einde der tijden zal aanbreken. Het was dus een gok voor de gehele mensheid. De massapaniek die de onheilsprofeten hebben losgelaten in de maatschappij had zomaar het einde der tijden kunnen betekenen, en voor sommigen was het dat ook. In de Verenigde Staten steeg in de laatste week voor 21 december 2012 het aantal zelfmoorden met 3684%. Mensen maakten er liever zelf een einde aan dan dat ze wachten op het noodlot.

Wij weigerden dat. Op 19 december doken we onder in de kelder van Eelco. Hij had daar nog een verrassing voor ons. Er stond een kast met daarin allerhande wapens. Hij had via internet een aantal Glocks, jachtgeweren en een machinegeweer op de kop getikt. Voor het geval we in een oorlog terechtkwamen en ons moesten verdedigen. In de kelder hadden we tevens de beschikking over een radio, televisie en internet. Wie een laptop had, had die meegenomen. Ilona had Gijs, haar zwart-witte kater meegenomen. Ze zei dat het voor de gezelligheid was, maar in werkelijkheid was Gijs het enige mannelijke wezen dat haar langer dan één nacht affectie toonde. En dan waren Judy en Thomas, het enige koppel binnen onze vriendengroep, er nog. Zeven dagen en nachten wachtten we met zijn zessen tot de communicatiekanalen op zwart zouden gaan en we verstoken bleven van informatie over het lot van onze wereld.

In de week dat we ondergedoken zaten, hoorden we over de gestegen zelfmoordaantallen, waaraan ik eerder al refereerde. Ook in Europa stegen die. In Italië met 1387%, wat door sommigen echter wordt toegerekend aan afrekeningen door de maffia, die sommige rekeningen niet wilde doorschuiven naar het hiernamaals. In ons land viel het mee. Net als in de Scandinavische landen, lag het aantal zelfmoorden in die periode minder dan 700% hoger dan normaal. Daarmee bewezen we maar weer eens dat we een nuchter volk zijn en ons niet snel gek laten maken.

Op 21 december waren zowel Nederland 1 als Radio 1 ingericht als rampenzenders. Vanaf twaalf uur ’s nachts werd verslag gedaan van alles wat kon duiden op het einde der tijden. De weken daaraan voorafgaand waren er signalen geweest dat de interpretatie van de Mayakalender wel eens kon kloppen. Noord-Korea onthulde op 28 oktober drie kernbommen, en dreigde westerse steden plat te gooien, maar op 4 december drongen Amerikaanse troepen het land binnen. Ze arresteerden kopstukken van het heersende regime en doodden de jonge leider van het land. China was boos en dreigde met tegenacties, maar beperkte zich daarbij tot een verbod op de invoer van Amerikaanse producten.

Half november, de precieze datum is mij even ontschoten, brak een tot dan onbekende variant van de vogelgriep uit, die zich in Azië snel verspreidde en aan ruim 2.500 mensen het leven kostte. Maar zo snel als het virus opdook, zo snel was het ook weer verdwenen. Wetenschappers denken dan ook dat de ziekte zich in rap tempo onder pluimvee verspreidde, maar niet onder mensen onderling.

Voordat ik verderga met wat we op 21 december via de rampenzenders vernamen, is het misschien goed om even stil te staan bij de avond van 20 december. Zoals ik al zei, waren Judy en Thomas het enige stel in onze vriendengroep. Midden in de nacht, toen iedereen sliep, schudde Eva me wakker aan mijn schouder. Ik heb nog nooit op een andere manier dan vriendschappelijk naar haar gekeken, maar toen ze merkte dat ik wakker was, kroop ze bij me onder de deken. Ze wilde het nog een keer doen met iemand, voordat de wereld verging. In al onze voorbereidingen hadden we daar echter geen rekening mee gehouden. Nadat ik in haar was gekomen, gaf ze aan dat dat toch niet uitmaakte. De volgende dag zouden we immers sterven.

De rampenzenders hadden ons al voorbereid op de teleurstelling. Het had gevroren, maar het was niet extreem koud geweest. Ergens was een vulkaan uitgebarsten, maar na twee dagen stopten de lavastromen, en restte slechts de rookpluimen. In het onbewoonde gebied raakte niemand gewond en niemand overleed door de uitbarsting. NASA had eerder dat jaar twee nieuwe satellieten in een baan rond de aarde gebracht, om eventuele buitenaardse activiteit te kunnen meten. Het enige wat ze opmerkten, was de asteroïde die in een ruime baan langs de aarde scheerde. Nederland 1 had op 20 december live verslag gedaan vanaf het Sint Pietersplein in Rome, alwaar de paus een gebed van drie uur prevelde om de duivel af te schrikken. Dat op 22 december 2012 een geblondeerde politicus door een loodgieter genaamd Henk werd aangereden, kan bovendien nauwelijks een ramp genoemd worden.

Toen wij op 28 december de kelder verlieten, was er dan ook geen reden om ons zorgen te maken. De Maya’s hadden het bij het verkeerde eind gehad. We leefden nog en de regering had aangekondigd dat we op 2 januari weer ons oude leven zouden oppakken. De noodtoestand werd opgeheven en alle publieke locaties werden weer geopend. En toch zou het leven voor ons nooit meer hetzelfde zijn, hoewel we daar de eerste weken van het nieuwe jaar geen erg in hadden.

Het begon met de mededeling van Ilona dat Gijs was gestikt in een muis en dat de rest van Mickey’s familie nu een feestje hield in haar keuken. Ze durfde haar huis niet meer in, met die muizen. Dat vond ze volgens mij erger dan dat haar kat dood was. Eelco en Thomas probeerden haar te helpen door de muizen te vangen, maar de kaars die ze gebruikten omdat de muizen aan de bedrading in de stoppenkast hadden lopen knagen, stootten ze om en het appartement brandde tot de grond toe af. Het muizenprobleem was daarmee overigens wel opgelost.

Uit medelijden, en omdat hij zich schuldig voelde, liet Eelco Ilona bij hem thuis logeren, maar dat was niet voldoende. Ilona wist hem zo te bewerken dat hij de plaats van Gijs innam. En ik denk dat niemand echt wil weten wat ze dus met die kat deed, maar zo lang het licht uit was, hoorde je Eelco niet echt klagen. Althans, dat beweert hij zelf en die bewering kan natuurlijk ook een ontkennend geformuleerde klacht zijn. Een praeteritio noemen we dat, door te ontkennen datgene zeggen wat je ontkent te zeggen.

Ondertussen wilde Eva dringend met mij praten. Ze had me thuis uitgenodigd en had gekookt, waarbij ze me spruiten, kool, en baby-erwten voorschotelde. Ze vroeg of ik de hint begreep en ik knikte. Ik antwoordde dat ik alleen niet begreep waarom ze me dood wilde hebben, met al die gezonde troep op mijn bord. En daar werd ze boos om, want dat was de hint niet. Ze probeerde me met metaforen duidelijk te maken dat we ons gekloond hadden. We kregen een apocalypskind, en ze wilde het houden. Erwten kunnen op een nare manier in je keel blijven hangen, als je je erin verslikt.

De tijd kabbelde rustig voort. Eva en ik hadden besloten dat we samen het kind wilde opvoeden, dus trok ze bij mij in. Op 19 september 2013 werd onze dochter Maja geboren. Een ruime maand eerder waren Eelco en Ilona getrouwd, terwijl Judy en Thomas na vier jaar uit elkaar gingen, omdat zij tijdens de finale van het EK geen bier voor hem wilde pakken, en hij het winnende doelpunt van Nederland had gemist.

Het einde der tijden was bijna iedereen die ervoor had gekozen om te overleven alweer bijna vergeten. Er werd lacherig over gedaan. Hoe had men zo stom kunnen zijn om die onzin te geloven. Hoe konden de Maya’s weten wanneer de wereld zou vergaan, zo lang geleden? Gelukkig had de realiteit ons weer met beide benen op de grond gezet. En toen werden televisieprogramma’s abrupt onderbroken voor brekend nieuws: De Grote Miscalculatie was  ontdekt.

Over de oorzaak van het rekenfoutje hulden de wetenschappers zich in stilte. Maar dat die fout er was, dat was zeker. Waarom was de wereld anders nog niet vergaan? Maar we zouden er alsnog allemaal aan gaan. Ooit. Wanneer, daar durfden de geleerde heren geen antwoord op te geven. Eerst moesten ze de berekening nog een aantal keer herhalen voordat ze zekerheid konden bieden. Het lot wachtte niet zo lang.

Op 14 januari 2014 begon het, ruim een jaar te laat. Op die datum werd het besluit genomen dat Europa een federale staat werd. De nieuwe regering, waarin verschillende kopstukken van grote bedrijven plaatsnamen, voerde meteen een aantal wetten door die niemand wilde. Iedereen kreeg verplicht een chip in zijn lichaam, die zijn gedachten kon lezen en in dromen banners kon tonen die samenhingen met dingen waaraan je die dag had gedacht. Als je muziek of films downloadde, dan meldde de chip dat aan justitie en verdween je voor een jaar in de cel. Big Brother was gearriveerd, maar hij bekeek ons niet van buiten, maar van binnen.

De provincie Nederland zou als een van de eerste landen de nieuwe maatregelen invoeren. Wij wachtten daar niet op. Op de dag dat we de oproep voor de chipinspuiting kregen, zochten Eva en ik onze spullen bij elkaar en met Maja, Eelco en Ilona vluchtten we eerst naar de boerderij aan de andere kant van het land, waar we de kelder leeghaalden. Met de voedselvoorraad en de munitie reden we naar Rusland en vanaf daar reisden we zuidwaarts. Op dit moment verblijven we in… nee, het is te gevaarlijk om dat te zeggen. Wie weet wie meeleest. Maar ons eindpunt is China, het einde van de wereld, en een van de laatste vrijstaten die onze wereld nog rijk is.

Zouden ze ook een toiletjuffrouw bij die poel neerzetten, met een schoteltje voor een fooi als dank voor de hulp?

Hier gevonden.

Ik heb trouwens geen idee meer waarom ik destijds koos voor een Engelstalige titel.

I. Pesterijen
New York, 21 maart 1968.
Francis Frog zit op de Peter Rayson School, één van de jongensscholen in de stad . Francis is een klein, mager ventje met een rond brilletje op zijn neus. Hij wordt vaak gepest, vooral door William Picture, ook wel ‘De Bink’ genoemd. Het verhaal begint op het moment dat Francis weer eens de klos is. William en zijn aanhang beleven de grootste lol aan het uitschelden en stompen van Francis, met als enige reden het gevoel stoer te zijn.

Tegen alle verwachtingen in, weert Francis zich dit keer tegen William. Net op het moment dat laatstgenoemde een welverdiende stomp op zijn gezicht terugkrijgt, loopt de rector echter langs. Stoïcijns gaat hij tussen de jongens staan en hij kijkt Francis streng aan, terwijl hij hem gebiedt mee te lopen naar zijn kantoor.

Het is gebruikelijk dat wanneer een leerling van de Peter Rayson School straf krijgen, ze in de pauzes voor het oog van de andere leerlingen moeten corveeën. Francis kent deze straf, en probeert hem te ontlopen door uit te leggen wat er werkelijk gebeurd is. Maar de rector is onverbiddelijk.
‘Jou zag ik slaan, William niet. Dus jij hebt de komende week corveestraf, begrepen! Wij kunnen agressiviteit niet tolereren.’

Als Francis het kantoor van de rector verlaat, staan William en kornuiten hem op te wachten.
‘Ah, heb je straf gekregen, brillenkop? Wat zielig…. maar niet heus!’
De anderen lachen met William mee. Francis kijkt William met tranen in zijn ogen aan. Hij balt zijn vuist, maar in plaats van nog een keer uit te halen, draait hij zich om en zwijgend loopt hij weg.

Gehavend door het eerdere gevecht komt Francis bij het vervallen huis in een van de New Yorkse armenwijken aan. Zijn moeder zit aan de keukentafel te roken. Ze kijkt Francis minachtend aan.
‘Wat zie jij eruit?’ Ze inhaleert een nieuwe lading nicotine en blaast de rook uit. ‘Heb je gevochten?’
Francis knikt. ‘Ja, William sloeg en toen sloeg ik terug en nu heb ik straf en hij…’
‘Daar word je een grote jongen van.’
‘Maar ik wil niet gestompt worden. Ik haat het dat niemand me met rust kan laten, dat… ik haat alles, alles hoort u! Ik haat alles wat met mijn leven te maken heeft.’

Zonder de reactie van zijn moeder af te wachten, rent Francis naar zijn kamer en laat zich op zijn bed vallen. Zijn schouders schokken en tranen vallen op zijn kussen. Zijn moeder staat in de deuropening. Ze blaast sigarettenrook uit en vertrapt haar peuk op de grond voor zijn kamer.
‘Je hebt vijf minuten om te stoppen met huilen. Het eten is klaar.’

II. 20 jaar later
1988
Francis loopt over straat en ziet hoe een groep jongens een andere jongen in elkaar schopt. In gedachten ziet hij alles weer voor zich. Hij haalt diep adem en stapt op de jongens af.

‘Kunnen jullie wel tegen een onschuldig jongetje? Ga je moeder pesten!’ roept hij.’Die is dood, maar als je iets te klagen hebt, daar staat onze vader,’ wijst een van de jongens.Francis stapt op de man af, die zich op dat moment omdraait. ‘Zo zo, wie hebben we daar. Francis Frog, de grootste eikel van de school.’

Geschrokken kijkt Francis de man aan. Hij is lang, heeft een baard en op zijn gezicht zitten meerdere littekens. Hij is gekleed in een spijkerbroek vol scheuren en gaten en de oorspronkelijke kleur van zijn schoenen gaat schuil onder een laag vuil. Ze moeten ooit wit geweest zijn, want op een aantal plaatsen is een lichte streep zichtbaar.

‘Ehm, hallo,’ stamelt Francis, terwijl hij met knikkende knieën de man aankijkt, ‘kennen wij elkaar?’
‘Herken je me niet meer, Francis? Ik ben het, William Picture.’
Francis zucht. In gedachten vraagt hij zich af waarom hij uitgerekend William moet tegenkomen. Zijn ergste nachtmerrie komt hiermee uit, en hij heeft het gevoel dat hij het niet aankan. Maar ontkomen kan hij niet meer, hij staat aan de grond genageld.

III. Spionage
Met een benauwd stemmetje antwoordt Francis: ‘o, hoi William, hoe gaat het ermee?’
‘Met mij gaat het beter dan ooit, vooral nu ik jou zie. Dit had niet verwacht, maar nu kan ik mij wreken voor die keer dat je mij hebt verraden bij de rector.’
‘Dat was je verdiende loon, William,’ zegt Francis, ‘Voor al die keren dat ik naar de rector moest omdat jij mij pestte.’
‘Ik dacht dat je wel verstandiger zou zijn geworden, Frog,’ lacht William.

Op dat moment stopt er een auto, waarin een man in net pak, met een das om, zit.
‘Hey Picture, kom eens hierheen, ik heb wat voor je,’ zegt de man.
William loopt erheen en krijgt een wit pakje overhandigd. Francis loopt voorzichtig naderbij en ziet in zwarte letters op de zijkant ‘Cocaïne’ staan. Hij heeft daar nog nooit van gehoord en gaat ook niet bij zichzelf te rade wat dat kan betekenen.

Als Francis ‘s avonds thuiskomt, zet hij de televisie aan en ziet het volgende bericht op het journaal. 

Vanmorgen is uit Brazilië een ton cocaïne verdwenen. Deze drugs zijn erg gevaarlijk. Bij een overdosis sterf je eraan. Mensen die meer weten, kunnen contact opnemen met het dichtstbijzijnde politiebureau. Nu een ander nieuwtje. In Washington is…

Francis zet de televisie uit. ‘Dus dat gaf die man aan William. Ik denk dat William iets met de verdwijning van die cocaïne te maken heeft,’ fluistert hij tegen zichzelf.

De volgende dag gaat Francis terug naar de plaats waar hij William is tegengekomen. Zoals hij hoopte, staat William er weer en ook nu komt de man weer, die hem wederom een wit pakje met het opschrift ‘Cocaïne’ geeft. Als William wegloopt, volgt Francis hem zo voorzichtig mogelijk, tot ze bij een verlaten loods halt houden. William opent de loods en gaat er binnen. Zo te horen doet hij de deur van binnenuit op slot. Francis kijkt rond en ziet tot zijn opluchting een container staan onder een open raam. Hij aarzelt geen moment, rent ernaartoe en klimt op de container. Opgelucht constateert hij dat hij door het raam past en hij klimt naar binnen.

Gelukkig is William niet in de ruimte waarin Francis zich bevindt en hij loopt verder naar binnen. Als hij midden in de ruimte is, hoort hij voetstappen naderen. Snel verschanst hij zich achter een paar kisten, waar ‘Colombia’ op staat.
‘Colombia, het land van de drugs. Ik heb beet,’ denkt Francis.
Dan hoort hij de stem van William. ‘Verdomme, wie heeft dat raampje nou open laten staan? Iedereen kan zomaar naar binnen komen.’
Dan hoort Francis een piepend geluid, gevolgd door een knal. Hij realiseert zich dat er geen weg terug meer is. Hij zit in het hol van de leeuw en er is geen ontkomen meer aan.

IV. De vlucht uit de loods
Langzaam gaan de voetstappen weg. Dan hoort Francis opnieuw een knal en bedenkt dat William de deur dicht zal hebben gedaan. Francis weet echter genoeg en wil vertrekken via het nu gesloten raam. Hij wil het raam openen, maar komt tot de conclusie dat het moeilijk te openen is. Hij trekt zo hard als hij kan, totdat het raam meegeeft en met een knal tegen de  muur komt.

Francis schrikt hiervan, en hoort voetstappen naderen. Hij wil uit het raam klimmen, maar de deur wordt opengesmeten. het volgende moment buldert er een stem door de ruimte: ‘Wie is hier?’.
Francis klimt verder, maar wordt gesnapt en gepakt. Voor hij beseft, wordt hij opgetild en kijkt recht in de ogen van William.
‘Zo, je hebt dus gespioneerd hier?’ vraagt William.
‘Ja, en wat dan nog? Ik weet nu van je praktijken af en de politie zal het ook snel weten,’ is het antwoord van Francis.

Op dat moment wordt er geklopt. Verschrikt laat William Francis vallen en gaat naar de andere ruimte. Francis maakt van dit ogenblik van onoplettendheid gebruik om te vluchten. Als William terugkomt in de ruimte kan hij Francis dan ook nergens vinden en komt tot de conclusie dat hij Francis nooit alleen had mogen laten.

V. De wraak
William begint meteen met pakken om te vluchten, maar neemt daar te veel tijd voor. Francis is inmiddels een wijkagent tegengekomen, die met hem meegaat en om versterking heeft gevraagd.

Juist als William wil vertrekken en de deur opent, staan Francis en de wijkagent voor de deur. William realiseert zich dat het te laat is om te vluchten.

Niet lang daarna arriveert met gierende banden een politiewagen en William wordt meegenomen. Nog voor hij de auto in wordt geleid, zegt hij:’Ik hoop dat je nu je zin hebt, Francis. Nu draai ik de bak in.’
‘Ik heb je 20 jaar geleden toch al gezegd dat mijn wraak niet zoet zou zijn, nu weet je zeker dat ik niet heb gelogen. Dit is mijn manier van wraak.’

William werd op het bureau verhoord en heeft bekend bij een drugsbende te horen, maar wil niet vertellen wie de drugsbaron is. Dit staat in de krant die Francis met veel genoegen leest. Maar dan herinnert hij de man die aan William de drugs gaf. Hij twijfelt dan ook geen moment en gaat naar het politiebureau, waar hij krijgt te horen dat William mogelijk 16 jaar de cel in moet.

VI. De drugsbende
Francis is vastbesloten, hij moet en zal de drugsbende oprollen. De vraag is alleen nog hoe hij dat gaat doen. Dan krijgt hij een idee: hij vermomt zich als William en politieagenten verschuilen zich in de buurt.
Zoals verwacht stopt de auto met de geheimzinnige man weer op dezelfde plek als die keer dat Francis William daar ontmoette. De man heeft gelukkig niets in de gaten en vraagt:’Wat wil je nu hebben?’
Francis draait zich om en zegt: ‘William wil niets, want hij zit in de gevangenis.’
Geschrokken kijkt de man Francis aan. ‘In de gevangenis?’
‘Ja,’ zegt Francis, ‘en dat zul jij ook snel zitten. ‘
Op dat moment komen de agenten tevoorschijn en de man wordt gearresteerd voordat hij kan ontsnappen.

Een week later moet Francis naar het politiebureau en krijgt een onderscheiding voor het oprollen van de drugsbende. Zijn wraak is voltooid.

Ze neemt me altijd met zich mee, vooral wanneer ze er in haar eentje op uit trekt. Ik ben haar geheugen en onthoud voor haar de inspiratie die ze krijgt als ze in het bos wandelt. Gisteren begon niet anders. Twintig minuten lang vertelde ze mij een relaas over de konijnen die ze zag, en al snel voegde haar fantasie er een knus konijnenhol aan toe met schemerlampjes, een konijnenbank en een keuken waar het moederkonijn wortelsoep kookte. Ik liet het gebeuren, wat kon ik ook anders, en ‘s avonds zou ik plichtsgetrouw haar woorden herhalen. Maar haar woorden zouden niet worden herhaald. Niet gisterenavond.

‘Mama, kijk!’
Een opgewonden kinderstem in de buurt. Twee paar voeten, ik hoor ze naderen. Een hand tilt me op. Er is nog hoop voor haar. Als ze me nou maar afluisteren, dan vertel ik ze wat ze moeten weten. Dan herhaal ik de geluiden die er waren op het moment dat we afscheid namen.
‘Wat is dit mama?’
‘Ik weet het niet, Robbie.’
‘Mag ik het meenemen?’
‘Het is vies. En we weten niet…’
‘Alsjeblieft? Toe nou?’
‘Oké, maar als het kapot is dan gooien we het thuis weg, begrepen?’

Als ik in staat was geweest om emoties te voelen, dan denk ik dat ik op dit moment opgelucht zou zijn. Verdwenen in de zak van een kinderjas, ben ik in ieder geval niet meer onopgemerkt. Als ze mij aanzetten, dan vertel ik ze alles. Over de voetstappen die snel dichterbij kwamen, over haar schreeuw en uiteindelijk over de voetstappen die verdwenen. Als ze het begrijpen, dan brengen ze mij naar de politie. Dan kan ik daar eindeloos mijn verhaal vertellen. Als ze nog niet terecht is, natuurlijk. Het is immers mogelijk dat ze gevonden is, of zelf naar huis is gegaan en haar verhaal heeft verteld. Misschien gaat ze wel naar mij op zoek, om haar verhaal over de konijnen terug te halen uit het bos. Hoe zal ze reageren als ze mij niet kan vinden?

Ooit wordt ze vast een bekend schrijfster. Het is de droom die ze al meermalen tegen mij heeft uitgesproken. Ze wil boeken schrijven over de natuur, zegt ze dan. Met dieren in de hoofdrol. In de literatuur is te weinig aandacht voor de dieren, zei ze gisteren nog. Ze ziet zichzelf als pionier op dat gebied, al zijn er waarschijnlijk auteurs die haar zijn voorgegaan op dit gebied.

‘Papa, papa! Kijk wat ik heb gevonden. Wat is dit?’
De kinderhand geeft me door aan een groter exemplaar.
‘Dat is een memorecorder, Robbie. Daarmee kun je dingen opnemen.’
‘Cool! Hoe gaat hij aan?’
‘Daar kijken we straks even naar, knul. We gaan nu eerst eten.’

Het gezin waar ik ben beland, heeft onder het eten de televisie aan staan. Bij haar thuis is dat uit den boze. Haar moeder wil het niet hebben. Na de afwas mag ze televisie kijken, maar onder geen beding onder het eten. Ik weet niet of ze het erg vindt of niet, daar heeft ze nooit over gesproken. Maar het gezin dat mij heeft gevonden, kijkt onder het eten naar het journaal. Er wordt gesproken over gevechten in een ver land en over een uitspraak van een minister. En zij is op televisie. Ze zeggen dat ze is vermist, spoorloos verdwenen. Haar moeder smeekt mensen om uit te kijken naar haar lieve kleine meid, die zo graag wandelde in het bos.

‘Dat is hier vlakbij,’ hoor ik de vrouw zeggen.
‘Papa, mag ik nu met de memorecorder spelen?’
De grote hand pakt me op.
‘Eens kijken hoe dit werkt, Robbie.’
Al snel vinden de vingers de knop om me aan te zetten. Mijn display licht op. Als ze maar opschieten, want mijn batterij houdt het niet lang meer. Maar ik heb belangrijke dingen te vertellen. In mijn menu wordt gekozen voor het afspelen van de opgenomen data. Ik praat met haar stem, over de konijnen en hun knusse konijnenhol.

De grote hand drukt op een knop en via het menu krijg ik de opdracht om versneld af te spelen. Ongeveer dertig seconden voordat haar verhaal over de konijnen klaar is, mag ik weer doorgaan op het normale tempo. Mijn geheugen haalt de andere geluiden van de vorige dag al naar boven. Voetstappen kwamen dichterbij.
Haar schreeuw.
De sussende stem die zei:’Sst, niet zo gillen, Eva.’
‘O, bent u het, buurman. Ik wist niet dat u ook van wandelen hield.’
‘Ik ben hier voor jou, meid. Ik…’
‘Wat doet u? Laat me los, ik… auw, wat is dit? Nee, ik wil dit niet.’
Ze zwijgt.
Haar hand laat me los. Met een doffe klap beland ik in het gras.
‘O nee, Eva, dit wilde ik niet. Kom op, zeg iets. O god, wat heb ik gedaan!’
Een paar voetstappen sterft weg.

Ik ben er klaar voor, het moment is daar om mijn getuigenis af te leggen aan dit gezin. De waarheid die ik bij me draag zal…

‘Wat een gezwets over die konijnen zeg. Kijk Robbie, zo is er meer tijd over voor jou om te spelen. ‘
Met een druk op mijn knop verdwijnen alle geluiden en alle woorden die ik op dat moment zou herhalen.

Florian woonde toen bij zijn oma. Het was rond kersttijd, lang voordat ik hem leerde kennen, dat hij zijn ouders verloor bij een kettingbotsing op de A4. Kerst was voor hem dan ook nooit een tijd van vreugde en gezelligheid. Kerst kenmerkte zich voor Florian als een tijd van mooie herinneringen en het gemis van zijn ouders. Met de jaren leek dat te slijten, maar nu ik er aan terugdenk, gaf hij elk jaar weer signalen af die het tegendeel beweerden. Die signalen heb ik toen niet herkend. Had ik toen maar gezien wat hij probeerde te vertellen. Al was de verandering misschien al in 2009 onomkeerbaar geworden.

Sinds de dood van zijn oma vierde Florian Kerst bij mij thuis. In het jaar waarin het misging, begon Kerst niet anders. Elvira kwam met de rollade onze eetkamer binnen, terwijl ik de kaarsjes naast onze borden aanstaak. Florian zat zwijgend voor zich uit te staren. Pas toen ik de rollade aansneed, kwam hij weer tot leven en vertelde over zijn nieuwe baan, waar hij in februari zou beginnen. Hij had zijn baan als taxichauffeur opgezegd, om als planner bij een transportbedrijf aan de slag te gaan. Hij had genoeg van al die vreemde mensen die hij moest vervoeren. Vooral in deze tijd van het jaar viel het hem zwaar, en hij spaarde zijn vakantiedagen ieder jaar weer op om de verhalen van passagiers over hun kerstplannen te ontwijken.

Na het eten haalde we de pakjes onder de kerstboom vandaan. Florian was dol op wijn, dus voor hem had ik een fles Cabernet Sauvignon uit 1995 gekocht. Van Florian kreeg ik een envelop met daarin het oudejaarslot met  eindcijfer 91, naar het jaar waarin we elkaar hadden leren kennen. Dat was Florian ten voeten uit. Hij was weinig creatief met cadeaus en wilde geen geld geven. Maar toen hij mij mijn lot in handen drukte, wist hij niet dat op dat lot 5.000 euro zou vallen.

Florian nam daarna ruim tien maanden afstand van mij. Volgens hem had het niets met het geld te maken. Hij realiseerde zich volgens eigen zeggen dat Kerst voor ons niet hetzelfde betekende, en dat hij wat tijd voor zichzelf nodig had om ook gelukkig te kunnen zijn met Kerst. Toen hadden de alarmbellen al moeten gaan rinkelen bij mij, maar ik hoorde alleen maar kerstklokjes.

Het is stil nu, tijdens het kerstdiner van 2011. De tafel is voor drie personen gedekt, en het kaarsje naast het bord van Florian brandt ook dit jaar. Elvira zit tegenover me te eten. Ik kijk naar de lege stoel naast me en wens Florian een gelukkig kerstfeest, terwijl ik terugdenk aan Kerst 2010.

Zijn deur was open toen ik hem kwam ophalen. Hij zat op zijn favoriete stoel en keek me glimlachend aan. Zijn laatste woorden zal ik nooit vergeten.
‘Dit jaar vier ik Kerst met mijn ouders. Gelukkig kerstfeest, Bas!’
Voor ik iets terug kon zeggen, haalde hij de trekker over.